En we doen er nog eentje bij...als bewijs!

Tirso is (net als ik trouwens) allergisch voor bijen- en wespensteken. En zo ziet iemand die recht tussen de ogen gestoken wordt er dus uit een dag later. De oogwallen trekken de aandacht, maar let maar eens op de neusbrug en voorhoofd.

Tirso is niet echt blij dat de foto wordt gepost (begrijpelijk) maar we doen het toch maar even als bewijs van de bijensteek.

En dat heeft een reden.

Vandaag is Karin namelijk wezen klagen bij het schoolhoofd.

Die zei niets van een bijennest te weten maar wist wel dat er vier kinderen bij de 'medische post' waren geweest. Tevens was het bekend dat er op het kruispunt bij de school politie stond die de autorijders waarschuwden voor agressieve bijen en adviseerden de ramen dicht te houden.

Ik ruik hier toch heel veel ranzige boter op het hoofd van schoolhoofd juf Hoelen.

Er staat politie te waarschuwen in de buurt van de school (maar de school heeft de ouders en kinderen niet gewaarschuwd) en er zijn volgens haar 'slechts 4 kinderen met steken bij de medische post geweest'.

En hoe vaak komt dat dan voor?

Tirso was uiteraard thuis vandaag maar wel mee naar school als bewijs. Ook daar heeft Tirso aangegeven dat er veel meer kinderen waren gestoken (en van sommigen wist hij ook de namen).

Dat het waarschuwen door de politie wel eens een gevolg kon zijn door het gebeurde op de school, nee, ook daar wist het schoolhoofd niets van.

Ook werd er door het schoolhoofd met geen woord gerept opver het feit dat diverse leerkrachten herhaaldelijk hebben aangedrongen op het verwijderen van de Maribombanesten.

Sterker nog, Karin wist te melden dat er een dergelijk nest aan het raamkzoijn van het schoolhoofd hing en ook dáár wist het schoolhoofd niets van.

Waarna Karin het gordijn wegschoof.

De hoeveelheid kilo's boter die sommige mensen op één hoofd kunnen dragen is me altijd al een raadsel geweest....

Maar goed...dit zou allemaal niet zo erg zijn als het niet gewoon ook gevaarlijk was. Mensen die allergisch reageren kunnen in ernstige problemen komen als ze op het hoofd of in de buurt van nek of hals worden gestoken. Zoals iedereen op de foto kan zien, zwelt alles enorm op. Dit kan ook met de ademhalingsorganen gebeuren, zeker als je de pech hebt vaker gestoken te worden (wat in dit geval best had gekund).

Daar is een middel voor, Claritine geheten, maar ook daarvan had het schoolhoofd nog nooit gehoord en het was ook niet aanwezig in de ziekenboeg. Bovendien zou een kind als Tirso bij meerdere steken, zeker in de buurt van hart of ademhalingsorganen na het toedienen van dit middel direct door moeten naar het ziekenhuis.

De reactie volgens Tirso in de ziekenboeg was: wie is het eerst of het vaakst gestoken, die krijgt als eerste zalf.

M.a.w. we hebben hier te maken met een instantie die zich ontfermt over kinderen en de elementaire basisbeginselen van hoe te handelen bij een bijensteek nog niet eens beheerst.

Je mag toch bidden dat deze wanorganisatie nooit te maken krijgt met een kind dat allergisch is voor noten en per ongeluk iets binnen heeft gekregen met pinda's erin, want ze smeren er waarschijnlijk zalf op en dan kun je een door verstikking om het leven gekomen dood kind op komen halen.

Gelukkig zit Karin tegenwoordig op kickboksen en heeftze net vandaag van lerares en voormalig wereldkampioene Glenda Poeder een stootkussen te leen gekregen. Ik denk dat ik me daar maar even op af ga reageren...

ieeeeeeeeyaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhh

Paniek op school

Grote paniek op school vandaag. Een paar kinderen zijn er in geslaagd met knikkers een bijennest te raken, waardoor dit naar beneden viel. Daar zijn bijen over het algemeen niet zo blij mee, dus ik had ook paniek in het bijennest kunnen schrijven.

Het gevolg was wel dat er een stuk of dertig kinderen gestoken werden waaronder Tirso en dat dan boven zijn neus, recht tussen zijn ogen.
Tirso had er overigens niets mee te maken en was gewoon een van de aanwezige kinderen in de pauze achter de school. Nog afgezien van een opgezwollen hoofd en dikke ogen schrikt zo'n kind zich natuurlijk de pleuris.

Maar als ouder vraag je je toch af 'wat doen die nesten bij een school?' Het is natuurlijk achterlijk dat die kinderen zo volstrekt niet opgevoed en zelfstandig stompzinnig zijn dat ze met knikkers naar een bijennest gaan mikken. Maar het is misschien nog wel achterlijker dat een school bijennesten laat zitten en ook nog eens onvoldoende toezicht houdt zodat kinderen dat kunnen doen. Zeker gezien het feit dat er de afgelopen jaren herhaaldelijk incidenten zijn geweest met bijenzwermen die in de droge tijd uiterst agressief reageren, soms met dodelijke afloop. Nou zijn dat weliswaar doorgaans grote nesten in afgelegen gebieden waar normaal een zekere rust heerst, maar dit zijn wel kinderen.

Dat ze deze jongens laten zitten, kan ik me nog voorstellen:

Dat is de Maribomba, oftewel de meest voorkomende wesp op Curaçao. Die zijn zeer hardnekkig (haal het nest weg, maar als ze het een goede plek vinden beginnen ze gewoon opnieuw) maar ook tamelijk ongevaarlijk. Ze zijn wel groot, en een steek kan gemeen en langdurig pijn doen, maar het zijn ook een beetje slome beesten, die normaal geen mens aanvallen (hoewel ook maribombas natuurlijk in actie komen als je het nest bedreigd of zo).
Maar ze lijken in niets op de in Nederland zo bekende Duitse wesp (die hier wel voorkomt, maar je ziet ze zelden). Die zoeken mensen op, en limonadeglazen en prullenbakken enzo. En kunnen zeer hardnekkig geinteresseerd zijn in je ijsje.

Dat doen maribombas allemaal niet. Die mijden drukke plekken en zijn et als bijen bezig met de natuur (maar maken geen honing).

Hoe dan ook, Tirso was toch wel behoorlijk geschrokken, ik denk nog meer van de paniek en de gillende kinderen dan van de steek zelf. Helemaal van slag, slapeloos 's avonds en morgen blijft ie zeker thuis.

We gaan dus ook wel een klacht indien bij de school, want dit soort grappen kunnen gewoon niet.

Kyarig

Vandaag is Kyara jarig. Beetje jammer dat dit nu net de eerste schooldag is na de vakantie. Alhoewel...daar staat dan weer het trakteren in de klas tegenover :-)

De juf is gelijktijdig jarig, dus ging er ook een fraai cadeau mee naar school.

Nog jammer-der (dat is vast geen correct Nederlandsch) is dat haar verjaardag op een maandag valt. Want maandag is clubdag en clubdag is hard werken.

Maar goed de cadeautjes zijn ook nog niet echt klaar, want Kyara krijgt een nieuwe schommel. De oude was volledig doorgeroest, dus nu hebben we een mooie rondhouten dubbele. Moet alleeeeeeen nog even in elkaar gezet worden.

Verder wenste mevrouw iets als een hamster o.i.d. Ook dat houdt ze nog te goed, want hoewel we met ons dierenbuitenverblijf-timmerproject intussen het spantenbier hebben gevierd, is het nog niet af. Dak en gaas moeten nog gedaan worden en we moeten nog een deur maken. Bovendien moet het hout nog behandeld worden, want het is volledig van pallets en een oude balk gemaakt en daar krijg je in de tropen de termieten gratis bij :-)

Gelukkig kreeg ze nog wat Diddl spulletjes en van de week gaan we natuurlijk de schommel doen.

En haar feestje is toch pas volgende week.

Wat natuurlijk wel gelukt is is de boterkoek en verder zag ze graag kippenpootjes en gepofte aardappelen op het menu.

Nou schat...ze zijn bijna klaar hoor :-)

Porto Marie

Ik hou het toch aardig vol dat bloggen tot nu toe. Er schijnen al heel wat mensen mee te lezen, juffen, moeders van andere kinderen etc.

Voor de Nederlanders wordt het een aardige cursus Curaçao zo. Binnenkort zal ik ook eens wat foto's van huis, tuin en natuur gaan maken, maar vandaag nog eerst even een beach: Porto Marie. De kids hadden deze week een korte vakantie en dit was de laatste dag. En bovendien is Kyara morgen jarig, dus kregen ze van mij de vrije hand. Bestel maar en ik hoor het wel. Nou dat hoef je tegen die kids van ons maar één keer te zeggen (en waarschijnlijk tegen alle andere kinderen op de hele wereld, lol) dus de lunches, colaatjes, pannekoeken en ijsjes vlogen me om de oren.

Porto Marie is een breed strand, dus lekker veel ruimte. En intussen zijn onze kinderen zo groot en wijs dat wij ook met een redelijk gerust hart kunnen gaan zitten kaarten, zonder de hele tijd te speuren. En dat is toch wel heel erg lekker hoor, want ik het heb toch heel wat keren op stranden gezeten met een boek waar ik zo vaak over de pagina's heen heb zitten kijken dat ze al door de zon vergeeld waren voor ik ze omsloeg...

Het was wel heel leuk dat er een voor ons onbekend stel bij was met kinderen. Niet alleen waren de ouders leuke mensen, maar als de ouders daar samen gaan zitten kaarten hoeven de kids niet meer op zoek op het strand naar leuk volk, want zoiets schept toch een band :-)

Sebastian had een vriendje mee (buurjongen Sem) en van de twee dochters van deze mensen trekt de een liever op met jongens en de andere met meisjes, dus we haden drie prima setjes en geen omkijken.

Wij hebben dus heerlijk zitten kaarten, zowel met alkaar als met andere partners. Voor ons ook wel eens lekker: gewoon kunnen gaan zitten kaarten en verder niks.

Nog wat sushi dushi?

Het is weer een vreselijke week, want ik moet het hele weekend werken. Morgen moet ik naar Porto Marie, om de hele dag op het strand te bridgen. Schijnt dat je er bij moet eten, drinken en ook nog zwemmen tussendoor. Tja, die mensen nodigen je uit en als eigenaar van een bridgeclub moet je dan wel.

En vandaag ging het natuurlijk ook weer mis. Op 7 juni is er een internationale wedstrijd die via internet wordt gescoord en ik had bedacht dat we die dan wel op locatie konden spelen. De mensen willen toch af een toe eens wat leven in de brouwerij en nu met de nieuwe score apparatuur is het voor ons ook een stuk eenvoudiger. Moet ik natuurlijk nog wel even een leuke tent regelen waar ik 30 tot 60 man kwijt kan.

Dus had ik mijn oog laten vallen op een Japanse toko waar je sushi en sashimi kunt eten. Wel een beetje schokkend voor die bridgers natuurlijk, rauwe vis. Maar ja, ze zijn hier wel gewend van me dat ik alles ondersteboven en achterstevoren doe en natuurlijk zorgt papi chulo wel voor een vegetarisch alternatief. En voor bestek, want t/m 60 zal het nog wel okay zijn in de meeste gevallen, maar of ik de zeventigers en tachtigers de chopsticks aan kan doen?
Geeft wel leuke foto's natuurlijk :-)

Alleen, toen we er vorige keer wilden lunchen kwamen we erachter dat ze 's middags tussendoor gesloten waren: open van 11.30 tot 14.30 en dan weer vanaf 17.00 uur.
Dus deze week weer proberen, hangt er sodeju een briefje dat ze dicht zijn van 30 april t/m 3 mei, zodat 'het personeel ook van de vrije dagen kan genieten'.

Ja zeg dáár heb ik alle begrip voor. Maar voor een bedrijfsleiding die dat niet minstens een week van te voren weet aan te kondigen heb ik volstrekt géén begrip. Let wel, wij stonden daar dus op 26 april nog voor de deur, en toen hing er niks! Als ik een manager had die zo met de klanten omsprong, kon ie meteen opdonderen...

Nou moet ik die tent dus alsnog gaan bellen, moet ik weer een afspraak maken en dat gaat weer van mijn voorberedingstijd af.

En het ergste was nog wel dat we nu in een andere sushibar moesten gaan eten. Hebben we niks aan, want daar kan ik maximaal 20 mensen kwijt.

Nou ja, niks aan te doen.

Zuchtend de chopsticks maar weer opgepakt.
Het blijft een rotbaan.

Jij nog wat sushi, dushi?

Theatrum / Theatro Luna Blou - Belly B. (starring Tirso)

Belly B. is een toneelbewerking naar een boek van Mirjam Oldenhave over een verlegen meisje dat tot haar eigen verbazing wordt getype-cast als achtergrondzangeres van een nieuw 'to be' idool. De bedoeling is dat ze het talenten tv programma Popzouten winnen.
Eigenlijk wil het meisje het casting bureau helemaal niet eens terugbellen, maar dat regelt haar stoer broer (Tirso) wel even, zodat ze niet meer terug kan.
Het idool zelf blijkt al net zo nerveus als de zangeressen, maar ze halen moeiteloos de finale van het programma, mede dankzij een op tijd geregelde kalmeringspil voor de misselijke leadzanger.
Helaas is een dergelijke pil tijdens de finale niet voorhanden, waarna het verlegen zangeresje de rol van idool overneemt terwijl de leadzanger kotsend van de zenuwen over de pleerand hangt.
In het boek schijnt de groep, Belly B., vervolgens zijn te gediskwalificeerd, maar in deze toneelbewerking mocht de zaal stemmen, en dat deden de toeschouwers natuurlijk met overtuiging :-)
Het zal dan ook geen verbazing wekken dat in de toneelbewerking Belly B. de finale wint. Eind goed, al goed.
Tirso had de lachers wel weer op zijn hand, maar ook dat is type-casting, zulke rollen krijgt hij altijd. De tussenstukjes en aankondigingen werden in rapvorm gedaan, door een rapgroep bestaande uit vier jongens, waaronder buurjongen Sem. En die deed dat zeer overtuigend.
Dit was de laatste keer dat een van onze kinderen voor Theatrum speelde, want vanaf nu vallen ook de 9 tot 12 jarigen onder de Jeugd Theater School.
Eind mei is het de beurt aan Sebastian die in een stuk speelt dat half in het Nederlands en half in het Papiamentu is. Ik ben benieuwd.

Beestenboel

Het huis dat wij op Curaçao hebben is een zogeheten tropenvilla. En dat staat dan op een stukje grond van ca. 2000 m2. Ondanks dat het huis daarvan een flink deel in beslag neemt en er ook nog een buitenzwembad is, blijft er dan nog genoeg over. Zelfs als je dan een flink stuk tuin als bridgeclub inricht en er een buitenbar bouwt is er nog ruimte voor beesten. En beesten, daar kunnen ze hier geen genoeg van krijgen.

En die moeten ook allemaal in de blog, want die blog is natuurlijk ook voor de kinderen om (later) terug te kunnen lezen.

Op dit moment hebben we 4 honden. De oudste Shiki staat hier op de foto. Het is een dochter van RafRaf die er precies zo uitzag, maar toen ze pups had (waaronder dus deze) het presteerde om onder een auto te lopen. Veder hebben we nog 2 jonge honden, Dudok & Dalek die ons zomaar werden aangeboden aan het hek als pup. Het zijn broertjes, maar de een lijkt meer op een mislukte dalmatier en de ander meer op een kruising tussen retriever en herder of zo.

En dan hebben we een nog jongere hond Sirius, kruising tussen een Boerbull en een Rhodesian Ridgeback.

Honden hebben is hier anders dan wat ik gewend was in NL en waarschijnlijk meer zoals op het platteland in NL: je laat ze niet uit, ze leven op je erf en zijn altijd buiten. Shiki en Sirius zijn ook altijd los als er gebridged wordt, de andere twee zijn daar te onstuimig voor.

Dan hebben we twee katten. Zeer actief afgebeeld op bijgaande foto :-)

Ze zijn min of meer noodzakelijk, want we hebben een groene tuin en dat betekent hier: boomratten. Jawel ratten die nestelen in bomen dus. En met die bridgeclub en bar (en dus de pinda's e.d.) kunnen een paar katten geen kwaad. Verder ruimen ze ook muizen en kakkerlakken op en helaas hebben ze onlangs ook een slang gevangen. Die zie je hier zelden in woonwijken en bovendien kent Curaçao geen giftige slangen.

We hebben wel eerder katten gehad hier en die haalden rustig joekels van leguanen uit de bomen, maar dat doen deze niet en vogels vangen ze ook niet, dus da's wel mooi zo.

De witte kat, Wimpie, heb ik als verdwaald katje meegenomen bij een andere bridgeclub. Het is een wonderbaarlijk beest, voor niets en niemand bang, behalve voor katten :-) Bij imponerende mreeeeeeeeeeeohhhhwww sessies tegen andere katers delft ie het onderspit, maar met een volwassen rottweiler heeft ie geen problemen, en hij gaat niet opzij ook :-)

De andere, Sauvage, is klein, blijft klein en komt uit het asiel. Sauvage zit vast als er bridgers zijn. Ze heeft anders de neiging om op het dak van de bridgeclub te gaan zitten en kortgeleden piste ze een speelster in haar nek :-)

Verder hebben we nog een fors aquarium, een schildpad (Mieke) en zijn we nu achter in de tuin een hok, nou ja, meer een complete schuur aan het bouwen, want we willen 2 kippen (verse eieren) en de een wil een hamster en de ander een konijn.

De bedoeling is om ook een buitenverblijf eromheen te bouwen, dan kan de schildpad ook weer verhuizen.

Maar of kippen en konijnen in één hok een goed idee is?

Alhoewel....het resultaat is wel cute eigenlijk :-)

Het wordt wel een beetje veel allemaal. Persoonlijk heb ik genoeg aan het gat in mijn dak waar de vleermuizen inzitten. Heerlijk om in de schemering stil in het zwembad te gaan zitten, dan scheren ze allemaal vlak langs je om de muggen en vliegjes te snaaien.

Maar ja, aan de andere kant, we hebben er de ruimte voor en kinderen zijn maar één keer jong, dus nu kunnen we het meegeven.

Daarom bouw ik ook zo'n groot hok. Aan de ene kant is dat een mooi timmerproject ook voor de kinderen (het staat ook niet allemaal even recht, want het wordt volledig gebouwd van oude pallets, en zo'n waterpas is voor watjes :-) Aan de andere kant is het groot genoeg voor drie kinderen om erbij te kunnen. Want ik durf te wedden dat ze daar een boek gaan zitten lezen. Konijn en hamster op schoot :-)